| Παλλάδιος Νικολάου – Ο προπονητής των τίτλων |
|
Αγωνιστής της ΕΟΚΑ 1955-1959, με πλούσια αγωνιστική δράση. Ήταν πολιτικός κρατούμενος για 3 χρόνια. Συμμετείχε ενεργά στην Τουρκοανταρσία του 1963-1965 (διοικητής Α΄ λόχου 316 Τ.Π.) Παραμένει σε ενεργό δράση σ' ότι αφορά το εθνικό θέμα της Κύπρου, μέχρι την επιστροφή των προσφυγών στους κατεχόμενους τόπους τους. Ήταν αθλητής στίβου και πρωταθλητής του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου στο δέκαθλο. Επίσης Παγκυπριονίκης στο άλμα τριπλούν, σαν αθλητής του Γ.Σ. Παγκύπρια. Από το 1963 είναι προπονητής στίβου στο Γ.Σ.Π. με αθλητές που διακρίθηκαν και τίμησαν την Κύπρο σε διεθνείς αγώνες. Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - κ. Παλλάδιε, πότε αναλάβατε για πρώτη φορά ως προπονητής στην καλαθοσφαιρική ομάδα ανδρών της Ε.Ν.Α.Δ.; - Για πρώτη φορά ανέλαβα ως προπονητής της Ε.Ν.Α.Δ. την περίοδο 1965-66, αφού πρώτα δούλεψα για 2-3 μήνες στο ΑΠΟΕΛ. Το 1967-68 μετέβηκα στην Αγγλία για μετεκπαίδευση και επέστρεψα ξανά ως προπονητής στο Σωματείο το 1968. - Με τον Ανδρέα Μελετίου ο οποίος περιέβαλλε όλη την ομάδα με πολλή αγάπη. Δούλεψε πολύ σκληρά εκείνη τη χρονιά και πολλές φορές κάλυπτε και μερικά από τα έξοδα μας. - Εμείς τότε επιλέγαμε τους καλαθοσφαιριστές από τα σχολεία στα οποία δουλεύαμε ως καθηγητές φυσικής αγωγής. - Η έδρα μας ήταν το ΓΣΠ (το παλιό) και εκεί γίνονταν και οι προπονήσεις. Θυμάμαι στην πρώτη προπόνηση ζήτησα τις μπάλες και οι άνθρωποι του Σωματείου μου έφεραν δύο, μία εκ των οποίων ξεφούσκωνε. Εγώ εξήγησα ότι για να παίξουμε σωστό μπάσκετ πρέπει ο κάθε καλαθοσφαιριστής να έχει τη δική του μπάλα και να κάνει συνεχώς προπόνηση στα σουτ, όπως και έγινε. Έχω δε και μια φωτογραφία όπου κρατώ ένα δίχτυ με δέκα μπάλες, κάτι πρωτοφανές τότε για μια ομάδα όπως η Ε.Ν.Α.Δ. - Στην αρχή ήταν τρεις φορές τη βδομάδα και μετά τις κάναμε τέσσερεις. Αλλά κάναμε γερές προπονήσεις. Βέβαια οι μαθητές έκαναν διπλές προπονήσεις πολλές φορές αφού τους προπονούσα και τα πρωινά στο σχολείο. Ήμουν τότε στο Γυμνάσιο Κύκκου. - Με τον Πογιατζή, μέλος του Δ.Σ. που είχε τότε ένα μεγάλο Αμερικάνικο αυτοκίνητο. Πολλές φορές με τον Ανδρέα Μελετίου και κάποτε και με το δικό μου. Είχαμε και ένα δυστύχημα μια φορά αν δεν με απατά η μνήμη μου. Τα γήπεδα ήταν όλα ανοικτά και το δάπεδο ήταν άσφαλτος (πρέμιξ). Το γήπεδο της ΠΑΕΕΚ στην Κερύνεια ήταν πουρί. Με εξαίρεση το Γ.Σ.Π. δεν υπήρχαν ούτε κιγκλιδώματα ούτε κερκίδες. Για να έχουμε φωτισμό βάζαμε λεφτά σε μετρητές. - Πηγαίνοντας στην ομάδα, βρήκα ως βασικούς καλαθοσφαιριστές τον Κόκο Λάμπρου και το Τσιαούση. Αργότερα ήρθε και ο Τάκης Κληρίδης, ο Χαρίτου και άλλοι. - Ο μισθός μου απ’ότι θυμάμαι ήταν 12 Λίρες (περίπου 20 Ευρώ) το μήνα. Οι καλαθοσφαιριστές έπαιζαν για τη φανέλα. Ήταν τυχεροί αν έπαιρναν μέσα μέσα κανένα πεντοσέλινο (περίπου μισό ευρώ), αν κέρδιζαν δε, το πριμ ήταν συνήθως μια πίττα σουβλάκια. - Στους πρώτους δύο αγώνες ηττηθήκαμε. Από κει και πέρα όμως η ομάδα πετύχαινε μόνο νίκες. Κύριοι αντίπαλοι μας ήταν η ΠΑΕΕΚ Κερύνειας και ο Διγενής Μόρφου. Τους κερδίσαμε και τους δύο. Κερδίσαμε την ΠΑΕΕΚ μέσα στη Κερύνεια και θυμάμαι ότι οι διαιτητές σε εκείνο τον αγώνα ήταν ξένοι. Ακόμη και τότε υπήρχε η προκατάληψη και η αμφισβήτηση των δικών μας διαιτητών. - Όχι, ήταν πρωτάθλημα δύο γύρων και το πρωτάθλημα κέρδιζε η ομάδα που συγκέντρωνε τους πιο πολλούς βαθμούς. - Το χαρακτηριστικό μας ήταν η μαχητικότητα των καλαθοσφαιριστών. Ήταν πολύ καλά προπονημένοι και η φυσική τους κατάσταση ήταν τέτοια που μπορούσαν να αντέξουν μέχρι και δύο συνεχόμενους αγώνες, και ασφαλώς το γεγονός ότι υπήρχε το ταλέντο και αξιοποιήθηκε σωστά. - Τα συναισθήματα ήταν πολύ έντονα και πρωτόγνωρα. Ας μη ξεχνούμε πως η Ε.Ν.Α.Δ. ήταν τότε ένα μικρό Σωματείο. Η κατάκτηση του τίτλου θεωρήθηκε ένα μικρό θαύμα. - Οι σημερινοί καλαθοσφαιριστές είναι πιο καταρτισμένοι από τεχνικής απόψεως. Δεν θα έλεγα ότι είναι πιο προπονημένοι σε θέματα αντοχής, αλλά είναι πιο δυνατοί. Ο λόγος είναι το ότι οι σημερινοί αφιερώνουν πολύ περισσότερο χρόνο στην προπόνηση, και στο γυμναστήριο με βάρη. Ας μη ξεχνούμε ότι ακόμη και αρκετοί από τους Κύπριους καλαθοσφαιριστές σήμερα είναι επαγγελματίες. Τότε ήταν μαθητές ή άνθρωποι που είχαν τις δουλειές τους - καθημερινές επαγγελματικές ασχολίες και υποχρεώσεις. - Σε γυμναστήριο δεν πήγαιναν, τουλάχιστο οι δικοί μας, αλλά γυμνάζονταν καλά εκεί στο Γ.Σ.Π. Θυμάμαι είχα γεμίσει ένα τροχό του φορτηγού με βάρη και έβαζα τους καλαθοσφαιριστές να τον τραβούν με σύρμα. Εφάρμοζα μεθόδους που δεν ακολουθούσαν οι άλλοι. Το 1963 έκανα βάρη και τα χρησιμοποιούσαμε στο Γυμνάσιο Κύκκου όπου εργαζόμουν. Θυμάμαι δε που είχαμε και αντιδράσεις και έλεγαν ότι δεν θα ψήλωναν τα παιδιά. Πράγματα που δεν ισχύουν βέβαια. Εγώ γελούσα και τους έλεγα, κοιτάτε τον Χαρίτου, είναι δύο μέτρα ύψος!!! - Ναι, δουλεύαμε πολύ με ζώνες άμυνας. Εμείς στην Ε.Ν.Α.Δ. παίζαμε συνήθως ζώνη 1-3-1. Το μαν ττου μαν δεν ήταν διαδεδομένο αλλά ο προπονητής πάντα πρέπει να προσαρμόζεται. Θυμάμαι έναν αγώνα στο Βαρώσι εναντίον της Ανόρθωσης η οποία ήταν δυνατή ομάδα. Είχε ένα καλαθοσφαιριστή ονόματι Γεωργιάδη και ο οποίος σκόραρε συνήθως 40-45 πόντους και να φανταστείτε ότι δεν είχε τρίποντα τότε. Είχε πολύ καλό χέρι (σουτ) και από μεγάλες αποστάσεις. Τον παίξαμε μαν ττου μαν – άλλαζα συνεχώς παίκτες πάνω του – και τον περιορίσαμε στους δέκα πόντους με αποτέλεσμα να κερδίσουμε τον αγώνα. - Βέβαια. Έρχονταν οικογένειες. Και η Ε.Ν.Α.Δ. είχε πολλούς οπαδούς. - Είχε και τότε επεισόδια αλλά δεν προβάλλονταν όπως γίνεται σήμερα με αποτέλεσμα να μην λαμβάνουν την έκταση που παίρνουν σήμερα. Συνήθως τότε αν υπήρχαν διαφορές αυτές περιορίζονταν στο γήπεδο. Σήμερα δυστυχώς παρουσιάζεται το φαινόμενο να γίνονται επεισόδια εκτός γηπέδων και σε ώρες που δεν έχουν καμιά σχέση με τους αγώνες. - Την επόμενη χρονιά πάλι πηγαίναμε για τίτλο. Λίγες αγωνιστικές πριν το τέλος, σε αγώνα εναντίον του Απόλλωνα Λεμεσού που είχε πολύ καλή ομάδα, ζήτησα από το Δ.Σ. της Ε.Ν.Α.Δ. να μου φέρει από το εξωτερικό όπου πήγε να σπουδάσει, έναν πολύ καλό και ψηλό καλαθοσφαιριστή, τον Χαρίτου, που σημειώστε ήταν ο πρώτος άνθρωπος στην Κύπρο που κάρφωσε τη μπάλα μέσα στο καλάθι. Τον ζήτησα διότι αν κερδίζαμε θα αναδεικνυόμαστε και πάλι πρωταθλητές. Δυστυχώς το Δ.Σ. δεν είχε την οικονομική ευχέρεια να το πράξει - το εισιτήριο ήταν 25 Λίρες (περίπου 43 Ευρώ) - και χάσαμε. Αυτός ήταν και ο λόγος που έφυγα τότε από την Ε.Ν.Α.Δ. Εγώ όπου δούλεψα έκανα πάντα πρωταθλητισμό, και στο ΑΠΟΕΛ, και στον Κεραυνό, σε όλες τις ομάδες. - Εγώ την Ε.Ν.Α.Δ. την είχα και την έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου. Για το λόγο αυτό επέστρεψα ξανά ως προπονητής το 1983. Δούλεψα για τέσσερα χρόνια και το 1987 κατακτήσαμε το Κύπελλο. Παίξαμε τελικό με τον Κεραυνό στο Λευκόθεο και κερδίσαμε 10 πόντους. Ο κόσμος ήταν απίστευτος, τόσο σε αριθμό όσο και σε παλμό. Τότε η έδρα μας ήταν στον Άγιο Δομέτιο, δίπλα από το γήπεδο ποδοσφαίρου της Ε.Ν.Α.Δ. Θυμάμαι τότε είχαμε το Χρίστο Στυλιανίδη, τον Παστελλή, το Δολώρο Καπαρτή, τον Τζιώρτζη (Γιώργο) Χατζηαθανασίου, το Λοίζο Μαξούτη, το Γιαννάκη Νικολαΐδη και άλλους ικανούς καλαθοσφαιριστές. Εκείνη τη χρονιά κατακτήσαμε και την Ασπίδα της Ομοσπονδίας. Πρέπει τα Σωματεία να δώσουν έμφαση στα αναπτυξιακά τμήματα, ξεκινώντας από την πρόσληψη ικανών προπονητών, διότι από εκεί ξεκινά το κτίσιμο μιας ομάδας. Πρέπει οι προπονητές να βγουν έξω στα σχολεία και να μαζέψουν παιδιά που έχουν τα σωματομετρικά προσόντα για να ασχοληθούν σοβαρά με το άθλημα της καλαθόσφαιρας. Σταδιακά να μειωθούν οι ξένοι σε 2 ή 3 και να επενδυθούν τα λεφτά για την ανάπτυξη των Κύπριων αθλητών όπως γίνεται και στο στίβο όπου έχουμε σημαντικές επιτυχίες. Το μήνυμα μου προς τα παιδιά αλλά και τους γονείς τους είναι ότι πρέπει τα παιδιά, για πολλούς και σημαντικούς λόγους, να ασχολούνται με τον αθλητισμό. Μια πρώτης τάξεως ευκαιρία τους δίδεται μέσω της ακαδημίας καλαθόσφαιρας της Ε.Ν.Α.Δ. Ας αγκαλιάσουν το άθλημα, και ας δουλέψουν σκληρά, με μεθοδικότητα και σοβαρότητα για να μπορέσουν να προχωρήσουν σε ψηλότερο επίπεδο. Συγχαρητήρια στην ιστοσελίδα της Ε.Ν.Α.Δ. για την προσπάθεια σας να προσεγγίσετε με αυτό τον τρόπο όσους αγαπούν και ενδιαφέρονται για το Σωματείο και να τους κρατάτε ενήμερους για τα τεκταινόμενα στο Σωματείο. |
